در امتداد سکوت....

ارتش سوریه بالاخره وارد بابا عمرو شد. محله‌ای که الجزیره به صورت ناشیانه‌ای به آن لقب استالینگراد اعراب داده بود - البته این شبکه اشاره‌ای به مارون الراس، بنت الجبیل و مرجعیون نکرد که در خلال جنگ 33 روزه حتی یک تانک اسرائیلی وارد آنها نشدند - باباعمرو به مدت چندین هفته در محاصره شدید قرار داشت و امروز از چهار طرف توسط یک گردان نیروی ویژه ارتش سوریه هدف حمله قرار گرفت. فرصت داده شده در طول دوره محاصره، برای خارج شدن زنان و کودکان بود، کسانی که از سوی شورشیان مسلح به عنوان سپر انسانی استفاده می‌شدند و خیلی‌ از آنها به دلیل تهدیدات صورت گرفته توسط این شورشیان موفق به خروج نشدند. اما ارتش تصمیم سه هفته پیش را به مرحله اجرا درآورد. گفته می‌شود در این حمله صدها شورشی بازداشت و تعداد بیشتری هم کشته شده‌اند و آنگونه که یک نماینده مجلس سوریه تاکید کرده است، شهروندانی از قطر، عربستان و لیبی در میان دستگیر شده‌ها مشاهده می‌شوند.
باباعمرو امشب، شب سختی خواهد داشت و مشخص نیست شورشی‌های مسلح که گفته می‌شود چند زاغه مهمات شهر را غارت کرده‌اند تا کی مقاومت می‌کنند ولی بدون شک پاکسازی حمص مقدمه‌ای است تا سیاست مشت آهنین دولت سوریه در مقابل گروه‌های مسلح به نتیجه برسد و در این میان تنها تعداد زیادی از مردم بدبخت که طرفدار این و آن بوده‌اند، کشته می‌شوند.
بی‌رحمی‌های صورت گرفته در سوریه در تاریخ این کشور خواهد ماند و بدون شک زخم عمیقی بر پیکر قومیت‌های حاضر در این کشور خواهد باقی خواهد گذاشت، باید سال‌ها بگذرد تا علوی‌ها، دروزی‌ها و مسیحیان، سنی‌های متعصب وابسته به اخوان و القاعده را ببخشند که سر انسان‌ها را مانند مرغ می‌برند و بزرگ و کوچک هم سرشان نمی‌شود.
از سوی دیگر باید به اهل سنت اشاره کرد که شکاف‌های عمیقی میان خود آنها افتاده است. همچنان بسیاری از اهل سنت میانه‌رو و قشر متوسط طرفدار نظام هستند و مخالفان نمی‌توانند این گروه را به دلیل رفتار خود در طول این دوره ببخشند و در این مورد هم شکاف بیشتر خواهد شد.
ضلع دیگر این ماجرا به عدم موفقیت گروه‌های مخالف باز می‌گردد. نبرد مسلحانه آنها با دولت و سرکوب شدید آنها توان اعتراضی‌شان را برای سال‌ها خواهد گرفت و در این صورت باید منتظر بود که آنها به این زودی‌ها وارد قدرت نشوند و همچنان در حاشیه بمانند و این ممکن تا سه دهه دیگر ادامه پیدا کند.
خون هزاران کشته در سوریه در ابتدا بر گردن کسانی است که به جای مشت، تفنگ به دست گرفتند و در بعد دیگرش به گردن کسانی است که به این افراد پول و سلاح دادند و گفتند مبارزه کنید ما مانند لیبی دخالت خواهیم کرد. اما زهی خیال باطل. از روز اول مشخص بود که هیچ دخالت خارجی صورت نخواهد گرفت و ارتش سوریه هم علی‌رغم خیلی از تبلیغات از هم نخواهد پاشید و هیچ وزیر و وکیلی هم از دولت جدا نخواهد، رژیم هم که در این میان سعه صدر خود را از دست داده است - به دلیل حملات خونین شورشی‌ها به نیروهای نظامی - مانند همه رژیم‌های دیگر چاره‌ای جز حمله نداشته و ندارد.
در فیلم نجات سرجوخه رایان، واژه‌ای مدام تکرار می‌شد،«فومار» یک اصطلاح آلمانی بود که معنی‌اش می‌شد «یا بکش یا بمیر» و این بهترین توصیف برای وضع امروز سوریه است....